اين حكايت ، بر مقام عظيم حسين بن روح دلالت دارد و اينكه او آنچه كه در باطن آن شخص بوده مى دانسته است . همچنين واضح مى سازد كه آنچه سفيران امام ( عليه السلام ) مى گويند ، از روى علم و يقين بوده و اجتهاد شخصى و گمان نيست ؛ مانند آنچه كه بسيارى از مولفين در زمان ما انجام مى دهند ! توجه به خداوند به وسيله اهل بيت ( عليهم السلام ) و توجه به اهل بيت ( عليهم السلام ) معنى اين سخن امام ( عليه السلام ) كه فرمودند : « هرگاه خواستيد به وسيله ما به خداوند متعال و به ما توجه كنيد پس بگوييد . . . » اين است كه : هرگاه خواستيد ما را وسيله به سوى خدا قرار دهيد ، خدا را تمجيد كنيد و مقامات ما در نزد خداوند را ياد كنيد و آنگاه ما را وسيله به سوى او قرار دهيد . امام باقر ( عليه السلام ) مى فرمايند : هرگاه خواستى چيزى از خداوند طلب كني ، ابتدا خوب وضو بگير و سپس دو ركعت نماز بخوان و خداوند را تعظيم كن و بر پيامبر صلوات بفرست و بعد از سلام بگو : اللهم انى اسألك بأنك مَلِك و أنّك على كل شيء قدير مقتدر و بأنك ما تشاء من امر يكون . اللهم انى اتوجه اليك بنبيك محمد نبى الرحمة يا محمد يا رسول الله إنى اتوجه بك إلى الله ربك و ربى لينجح لى طلبتى اللهم بنبيك أنج لى طلبتى بمحمد سپس حاجت خود را بخواه . ( 1 ) و در زيارت شريفه جامعه كبيره چنين آمده : خداوندا ! من اگر شفيعانى مى يافتم كه از محمد و خاندان پاكش به تو نزديكتر بودند ، قطعا آنان را شفيع خود قرار مى دادم ، اما حال كه كسى نزديكتر از آنان نيست ، تو را به حق ايشان

--> ( 1 ) - كافى ج 3 ص 478